ین قاب‌ها از همون جنس‌هایی هستن که ظاهر فیبرکربن رو وام می‌گیرن؛ یعنی بافت ریز و منظم که هم حس تکنولوژی می‌ده، هم یه جور جدیت کم‌ادعا. نه برق می‌زنن، نه خودنمایی می‌کنن، اما از نزدیک که نگاه کنی، ظرافتشون معلوم می‌شه.

طراحی چندبافتی‌شون هم جالبه—انگار دو سطح با دو جهت متفاوت از الیاف کنار هم نشسته باشن. این باعث می‌شه قاب نه تخت باشه و نه شلوغ؛ یک جور بازی ظریف بین نظم و شکست. برای کسی که دنبال ظاهری ساده ولی نه بی‌روح باشه، دقیقا همونه.

قسمت ماژول دوربین یه‌جور توجه ویژه داره:
فریم فلزی اطراف لنزها باعث می‌شه گوشی حتی وقتی نور می‌خوره هم احساس «کیفیت» بده. محافظ‌های لنزِ جداگانه هم کنار قاب دیده می‌شن—این یعنی دغدغه‌ی محافظت از دوربین هم در نظر گرفته شده. لنز گوشی‌ها این روزها مثل شیشه‌های عینک‌اند؛ کوچک‌ترین خط‌وخش هم اعصاب آدمو خرد می‌کنه، و این ست کامل طوری چیده شده که خیال آدم راحت باشه.

جنس قاب‌ها هم احتمالا از اون مدل‌های سختِ سبک هست—چیزی بین انعطاف کافی برای جا رفتن و مقاومت کافی برای ضربه. توی دست هم معمولا حس لیز بودن نمی‌دن چون بافت فیبرکربنی کمی اصطکاک ایجاد می‌کنه.

در کل، این قاب‌ها بیشتر مناسب کسی‌ان که بخواد گوشی‌ش ظریف و تمیز دیده بشه، ولی زیر این ظاهر خونسرد یه لایه محافظ حسابی هم داشته باشه. از اون چیزها که به‌جای فریاد زدن «لاکچری»، فقط با یه نیم‌نگاه می‌گن: من خوب ساخته شدم، لازم نیست توضیح بدم.